170 lat temu bł. Edmund Bojanowski, rozeznając potrzeby rodzącego się dzieła i troszcząc się o solidną formację duchową ochroniarek, otworzył pierwszy dom nowicjatu Zgromadzenia w Jaszkowie. Jubileusz tego wydarzenia stał się dla sióstr z Federacji Służebniczek okazją do wspólnego pielgrzymowania, głębokiej modlitwy i serdecznej wdzięczności za dar Założyciela, jego charyzmat oraz za pokolenia sióstr, które przez dekady podejmowały drogę powołania.
Zatrzymaniu przy historii rodziny zakonnej towarzyszyło ponowne odkrywanie, jak ważne dla bł. Edmunda było rozeznawanie woli Bożej oraz gotowość, by dać się prowadzić Duchowi Świętemu.
Śrem – początek wspólnej drogi
W sobotni poranek Siostry spotkały się w Śremie, w kościele pw. św. Ignacego Loyoli. Przełożona Generalna Sióstr Służebniczek Dębickich, M. Małgorzata Kaput, w imieniu Federacji, witając zebrane Siostry wyraziła radość z możliwości przeżywania jubileuszu razem. Przypomniała, jak wielkim darem jest osoba bł. Edmunda Bojanowskiego i bogactwo charyzmatu, który pozostawił swoim duchowym córkom.
Wprowadzenie historyczne, które poprowadziła s. Laureta Turek, przeniosło uczestniczki myślami o 170 lat wstecz. Przypomniano początki domu w Jaszkowie oraz ojcowską troskę bł. Edmunda o formację pierwszych sióstr, mających podjąć służbę Bogu i drugiemu człowiekowi.
Zwieńczeniem spotkania była wspólna Eucharystia pod przewodnictwem ks. kan. Mariusza Mateckiego, wicepostulatora procesu kanonizacyjnego Założyciela. Modlitwa przy ołtarzu stała się szczególnym momentem dziękczynienia za życie, wiarę i odwagę bł. Edmunda.
Podczas Mszy Świętej mocno zarezonowały słowa homilii. Usłyszano przypomnienie, że Chrystus jest światłością, która prowadzi człowieka przez każdą niepewność i mrok. Kiedy nie zna się dalszej drogi i nie rozumie wszystkiego, co się wydarza, można bezpiecznie zaufać Temu, który zna cel. W tym świetle jeszcze wyraźniej ukazała się postać Maryi – Ona uczy patrzeć na życie „od strony nieba” i pokazuje wiarę, która szuka, pyta i pozwala Bogu działać. W homilii padły też słowa, które stały się drogowskazem i osobistym powierzeniem: „Panie Boże, chcę być w Twoich rękach, w Twoim sercu i w Twojej służbie.”
W drodze z bł. Edmundem do Jaszkowa
Umocnione Słowem i Eucharystią siostry wyruszyły w pieszą drogę ze Śremu do Jaszkowa. W orszaku w szczególny sposób towarzyszył bł. Edmund obecny w relikwiach, które niosły siostry nowicjuszki, postulantki i kandydatki. Wraz z nimi niesiona była pierwsza reguła Zgromadzenia – wymowny znak łączności z korzeniami.
Pielgrzymi szlak stał się czasem modlitwy i budowania więzi. Słuchano słowa skierowanego przez s. Katarzynę Szulc, odmawiano różaniec i Litanię do Matki Bożej. Droga do Jaszkowa była przestrzenią powierzania Bogu wspólnot, osobistych intencji, radości i trosk, a także gorącej prośby o nowe powołania i wierność.
Jaszkowo – dziękczynienie i pamięć o poprzedniczkach
Po przybyciu do Jaszkowa siostry udały się do kościoła pw. św. Barbary na wspólną modlitwę uwielbienia. Dziękowano Panu Bogu za dar życia, powołania i charyzmatu bł. Edmunda, a także za wszystkie siostry, które na przestrzeni 170 lat budowały historię wspólnot.
Po modlitwie w kościele wyruszyła procesja na cmentarz gdzie spoczywają zmarłe poprzedniczki, tam siostry modliły się Koronką do Bożego Miłosierdzia Przy grobach poprzedniczek zapalono znicze, wyrażając wdzięczność za ich wierność. Obecność tych miejsc przypomniała, że powołanie wplata się w wielką historię Sióstr , które przed laty odpowiedziały na Boży głos.
Zwieńczeniem modlitwy było ucałowanie relikwii bł. Edmunda, po czym odbyła się wspólna Agapa. Ten czas wypełniły radość, rozmowy i prawdziwe, siostrzane bycie razem.
Świadectwo serca – głos Sióstr Nowicjuszek
Jubileuszowy czas stał się głębokim przeżyciem zwłaszcza dla najmłodszego pokolenia Zgromadzenia. Słowa sióstr nowicjuszek najlepiej oddają duchowe owoce tego pielgrzymowania:
„Dla nas, jako sióstr nowicjuszek, uczestnictwo w 170. rocznicy otwarcia pierwszego nowicjatu było szczególnie ważnym i poruszającym momentem. Najgłębszym doświadczeniem tej Pielgrzymki stała się dla nas Msza Święta, w której uczestniczyły siostry ze wszystkich gałęzi. Doświadczyłyśmy wtedy żywej jedności i potęgi charyzmatu, jaki otrzymałyśmy od Boga za pośrednictwem bł. Edmunda.
Niezwykle cenny był dla nas czas wspólnego dziękczynienia za dar Ojca Założyciela, naszych sióstr poprzedniczek oraz za całe Zgromadzenie. Ogromną radość sprawiły nam również bezpośrednie spotkania – przede wszystkim z siostrami nowicjuszkami, postulantkami i kandydatkami z całej naszej federacji. To spotkanie stało się dla nas prawdziwym umocnieniem na drodze powołania jak dzieliły się s. Karolina, s. Natalia i s. Aleksandra
